ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก
header image
เมื่อคุณมีคลาสเหล่านั้น

คุณเป็นคนสอนจริงๆ หรือเปล่าถ้าคุณไม่เคยมีสักครั้งที่จะคิดกับตัวเองว่า “นั่นเป็นคลาสที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยสอนมาและฉันจะไม่สอนอีกแล้ว”?

เราต่างก็เคยมีคลาสที่ช็อคความรู้สึกทั้งนั้น ไม่มีแรงสอน โครีโอก็ไม่ค่อยได้ฝึก ซุปตัวอักษรยังสอนได้ดีกว่าอีกและคุณรู้สึกเหมือนมีความขี้เกียจเป็นพันล้านกิโลทับอยู่

เย่! มาเป็นผู้สอนกันนะเค้าบอก มันสนุกนะ เค้าว่านะ

แต่ลองกลับไปที่คลาสนั้นอีกทีสิ

คุณจะฟื้นขึ้นมาจากความวุ่นวายที่เพิ่งเกิดขึ้นได้อย่างไร? คุณจะปัดฝุ่นตัวเองและกระตุ้นตัวคุณเองเพื่อให้คุณพร้อมกระตุ้นคนอื่น (ตามปกติแล้วก็ภายในอีกไม่ถึง 12 ชั่วโมงก่อนคลาสต่อไปแล้ว):

มุมมอง

เตือนตัวเองว่า ตลอดการสอนทั้งปีของคุณ – ปกติก็เป็นร้อยๆ คลาส – จะมีสองถึงสามคลาสที่ต่ำกว่าเกณฑ์ปานกลางของคุณบ้างมันก็คงเลี่ยงไม่ได้ ¯\_()_/¯

มันไม่ใช่คุณ มันคือฉันเอง

เมื่อคุณกำลังท้อใจกับความรู้สึกที่ว่า “ฉันจะไม่สอนอีกแล้ว” และเศร้าเสียใจกับทุกคนที่พร้อมฟัง – คุณก็มักจะพบกับสายตาอันว่างเปล่า คลาสที่คุณคิดว่าจะต้องขึ้นอยู่ในโซเชียลว่ามันแย่จริงๆ แล้วอาจจะ...ไม่มีอะไรเลยแหละ มันเป็นการพูดคนเดียวที่มักทำให้ทุกอย่างแย่ลงมากกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ดังนั้น จงโฟกัสกับคนข้างหน้าคุณมากกว่าภาพฝันที่อยู่ในหัวคุณ

โฟกัสไปข้างหน้า

โอเค มันเคยเป็นคลาสที่แย่ที่สุด แล้วทำยังไงต่อ? โฟกัสไปที่การตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะทำให้คลาสต่อไปล้างความเศร้าที่คุณมีออกไป โดยปกติแล้ววิธีการทำงานของพระเจ้าของกรุ๊ปฟิตเนสคือ คลาสที่แย่ที่สุดมักจะตามด้วยคลาสที่ดีที่สุด

คุณเอาชนะคลาสเหล่านั้นได้อย่างไร?